Στον Εύοσμο, μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της δυτικής Θεσσαλονίκης, η καθημερινότητα για τα άτομα με αναπηρία παραμένει μια διαρκής δοκιμασία. Η έλλειψη βασικών υποδομών προσβασιμότητας, όπως ράμπες για αμαξίδια και οδηγοί όδευσης για άτομα με προβλήματα όρασης, δεν αποτελεί απλώς μια αστοχία σχεδιασμού, είναι ένα ζήτημα αξιοπρέπειας, ισότητας και σεβασμού προς τον συμπολίτη.
Η κατάσταση στους δρόμους και στα πεζοδρόμια της περιοχής είναι αποκαρδιωτική. Οι ελάχιστες ράμπες που υπάρχουν είναι συχνά κατεστραμμένες, κακοσχεδιασμένες ή ακόμη χειρότερα μονίμως κατειλημμένες από σταθμευμένα οχήματα. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιοι επιλέγουν να παρκάρουν πάνω σε ράμπες για να πάνε για έναν καφέ, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια μικρή και προσωρινή εξυπηρέτηση. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η επιλογή στερεί από τους ανθρώπους το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης.
Δεν πρόκειται για ένα πρόβλημα που βαραίνει αποκλειστικά τη σημερινή δημοτική αρχή. Είναι μια χρόνια παθογένεια που διαπερνά τις διοικήσεις του παρελθόντος, αποκαλύπτοντας μια διαρκή έλλειψη προτεραιοτήτων και σχεδιασμού. Ωστόσο η ευθύνη δεν σταματά εκεί. Η εικόνα αυτή είναι και καθρέφτης της κοινωνίας μας. Όταν πολίτες αγνοούν τις ανάγκες των συνανθρώπων τους, ακόμη και για λίγα λεπτά, το πρόβλημα διαιωνίζεται.
Η προσβασιμότητα δεν είναι πολυτέλεια, είναι δικαίωμα. Και το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί να εξαρτάται ούτε από την καλή θέληση των αρχών ούτε από τη συνείδηση των οδηγών. Απαιτείται άμεσος σχεδιασμός και ουσιαστική δράση, κατασκευή επαρκών και σωστά σχεδιασμένων ραμπών, δημιουργία υποδομών για άτομα με προβλήματα όρασης, αλλά και αυστηρός έλεγχος και επιβολή προστίμων σε όσους παρανομούν.
Ο Εύοσμος δεν μπορεί να συνεχίσει να είναι μια περιοχή που αποκλείει. Η ποιότητα ζωής μιας κοινωνίας κρίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τα πιο ευάλωτα μέλη της. Και σήμερα δυστυχώς η εικόνα που δίνουμε δεν μας τιμά. Ήρθε η ώρα για ευθύνη, για αλλαγή νοοτροπίας και για πράξεις. Γιατί μια περιοχή ανήκει πραγματικά σε όλους μόνο όταν είναι προσβάσιμη σε όλους.
Γράφει ο Ευοσμίτης
