Στο ζήτημα της εκπροσώπησης των κατοίκων του Κορδελιού και στις πολιτικές ευθύνες που συνοδεύουν την εκλογή στο Δημοτικό Συμβούλιο αναφέρεται ο Τάσος Ζαφειράκης, με αφορμή τις πρόσφατες παραιτήσεις και τη μη αποδοχή θέσεων από επιλαχόντες δημοτικούς συμβούλους.
Ο κ. Ζαφειράκης θυμάται την προεκλογική περίοδο του 2023, όταν συμμετείχε στις δημοτικές εκλογές με την τότε διοίκηση του Δήμου και τον τότε δήμαρχο Κλεάνθη Μανδαλιανό. Όπως αναφέρει, εκείνη την περίοδο άκουγε συχνά από κατοίκους του Κορδελιού παράπονα ότι η περιοχή τους «δεν εκπροσωπείται όπως πρέπει» και ότι «κάποιος πρέπει να μιλήσει για τα προβλήματά τους».
Αναλυτικά όσα αναφέρει:
Όταν συμμετείχα στις δημοτικές εκλογές του 2023 με την τότε διοίκηση του Δήμου και τον τότε δήμαρχο κ. Κλεάνθη Μανδαλιανό, άκουσα πολλές φορές τους κατοίκους του Κορδελιού να εκφράζουν την ίδια αγωνία: «Δεν γίνεται τίποτα στο Κορδελιό», «η περιοχή μας δεν εκπροσωπείται όπως πρέπει», «κάποιος πρέπει να μιλήσει για τα προβλήματά μας».
Πολλές από αυτές τις φωνές ήταν και είναι απολύτως δικαιολογημένες,παρόλο που γίνανε σημαντικές αλλαγές στο Κορδελιό με βάση τις δυσκολίες που απαιτούσε η τότε κατάσταση (COVID-19 και η μη πλειοψηφία της τότε διοίκησης στο δημοτικό συμβούλιο). Οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν περισσότερα από όσους τους εκπροσωπούν.
Ανάμεσα σε εκείνους που τότε ασκούσαν έντονη κριτική και διεκδικούσαν περισσότερα για το Κορδελιό, υπήρχαν και πρόσωπα που σήμερα βρέθηκαν μπροστά σε μια σημαντική ευκαιρία: να περάσουν από την κριτική στην πράξη.
Μετά την παραίτηση δημοτικού συμβούλου, τους δόθηκε η δυνατότητα να καταλάβουν την έδρα που τους αναλογεί στο Δημοτικό Συμβούλιο. Να μιλήσουν. Να διεκδικήσουν. Να μεταφέρουν εκεί τα προβλήματα των κατοίκων. Να εκπροσωπήσουν όσους τους εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους.
Ωστόσο,δεν επέλεξαν να αναλάβουν αυτή την ευθύνη.
Η μία επικαλείται τον φόρτο εργασίας της, κάτι που φυσικά είναι απολύτως σεβαστό ως προσωπική επιλογή. Η άλλη βρίσκεται σήμερα στη θέση της ειδικής συνεργάτιδας της σημερινής διοίκησης.
Και εδώ προκύπτει ένα εύλογο πολιτικό ερώτημα: όταν πλέον υπάρχει η δυνατότητα να εκπροσωπήσουν μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο τους κατοίκους για τους οποίους τόσο έντονα μιλούσαν στο παρελθόν, γιατί επιλέγουν να μην το κάνουν; Μήπως σε αυτά τα 3 χρόνια τα προβλήματα δια μαγείας δεν υπάρχουν πια;
Δεν αμφισβητώ τις προσωπικές επιλογές κανενός. Ούτε τις προθέσεις κανενός. Όμως η πολιτική δεν μπορεί να είναι μόνο λόγια και κριτική όταν βρισκόμαστε από την απέναντι πλευρά.
Η πολιτική είναι ευθύνη.
Δεν γίνεται να θυμόμαστε τα προβλήματα μιας περιοχής όταν θέλουμε να ασκήσουμε κριτική και να τα ξεχνάμε όταν έρχεται η ώρα να αναλάβουμε εμείς την ευθύνη να τα αναδείξουμε.
Οι πολίτες δεν ψηφίζουν απλώς ονόματα. Ψηφίζουν ανθρώπους από τους οποίους περιμένουν να τους εκπροσωπήσουν.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα, ιδιαίτερα για όσους νέους ανθρώπους μαζί με εμένα επιλέγουν να ασχοληθούν με τα κοινά. Η ψήφος είναι εντολή. Είναι η εμπιστοσύνη του πολίτη ότι θα είσαι παρών, θα μιλήσεις για τα προβλήματά του και θα διεκδικήσεις λύσεις για τον τόπο σου.
Γι’ αυτό και θεωρώ πως τέτοιες πολιτικές αντιφάσεις δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες. Όχι από προσωπική εμπάθεια, αλλά από σεβασμό στους ίδιους τους πολίτες που ψήφισαν και περίμεναν εκπροσώπηση.
Γιατί τελικά ο κόσμος έχει κρίση. Θυμάται. Και πάνω απ’ όλα, βλέπει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτά που λέμε όταν ζητάμε την ψήφο του και σε αυτά που κάνουμε όταν τελικά την παίρνουμε.