Με την ίδρυση του νέου πολιτικού του φορέα να βρίσκεται πλέον προ των πυλών, ο Αντώνης Σαμαράς επιχειρεί να επανασυστηθεί στο εκλογικό σώμα ως ο αυθεντικός εκφραστής της λαϊκής δεξιάς και των εθνικών συμφερόντων. Ωστόσο, η νέα του αυτή πολιτική μεταμόρφωση φέρνει στην επιφάνεια μια έντονη συζήτηση για τα όρια της πολιτικής συνέπειας, με τους επικριτές του να κάνουν λόγο για μια βολική «πολιτική αμνησία».
Στις πρόσφατες παρεμβάσεις του, ο πρώην πρωθυπουργός εξαπολύει δριμύτατα πυρά κατά της κυβερνητικής πολιτικής, καταγγέλλοντας «σημάδια παρακμής» και μια «ισοπεδωτική νεοφιλελεύθερη διαχείριση». Η ρητορική αυτή, όμως, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το πρόσφατο παρελθόν του. Για πολλούς πολιτικούς αναλυτές, ο κ. Σαμαράς μοιάζει να ξεχνά ότι η δική του πρωθυπουργική θητεία (2012-2015) ταυτίστηκε με την πιστή εφαρμογή των πιο σκληρών μνημονιακών πολιτικών.
Η ιστορική ειρωνεία είναι εμφανής. Ο πολιτικός που ξεκίνησε την περίοδο της κρίσης με τη σημαία του αντιμνημονίου και τα «Ζάππεια», κατέληξε να υπερψηφίσει το δεύτερο Μνημόνιο και να εφαρμόσει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, υιοθετώντας στην πράξη το δόγμα του «σε όλα ναι» απέναντι στις απαιτήσεις της Τρόικας. Μάλιστα, όσοι του ασκούν κριτική υπενθυμίζουν με νόημα ότι ο κ. Σαμαράς δεν δίστασε τότε να διαγράψει 21 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας επειδή αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν τα μέτρα, επιβάλλοντας μια σιδηρά κομματική πειθαρχία που σήμερα ο ίδιος καταγγέλλει.
Από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού, η κριτική αυτή απορρίπτεται κατηγορηματικά. Οι υποστηρικτές του διαμηνύουν ότι η τότε στάση του ήταν μια πράξη εθνικής ευθύνης για να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία της χώρας, ενώ σήμερα οι παρεμβάσεις του πηγάζουν από την ανάγκη προάσπισης των εθνικών θεμάτων και των παραδοσιακών αξιών της παράταξης, τις οποίες θεωρεί ότι η τωρινή ηγεσία έχει εγκαταλείψει.
Καθώς ο Αντώνης Σαμαράς προετοιμάζει τα επόμενα βήματά του, το μεγάλο στοίχημα παραμένει αν οι ψηφοφόροι θα εστιάσουν στο σημερινό του πατριωτικό αφήγημα ή αν θα του καταλογίσουν τη δική του κυβερνητική προϊστορία, σε μια πολιτική σκηνή που έχει αποδείξει ότι διαθέτει και μνήμη και κρίση.
