Μια σημαντική στιγμή, γεμάτη συγκίνηση και περηφάνια, έζησε το Σάββατο η Μαρία Πουρσανίδου, με αφορμή την τελετή ορκωμοσίας του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών.
Η ίδια, μέσα από μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, έκανε τον δικό της απολογισμό για αυτή τη διαδρομή, ευχαριστώντας την οικογένειά της, τους συναδέλφους της, τους καθηγητές και τους συμφοιτητές της, που στάθηκαν δίπλα της σε όλη αυτή την προσπάθεια.
Αναλυτικά η ανάρτηση:
🎓 Μέρα ορκωμοσίας το Σάββατο.
Αν και πτυχιούχοι από τον Φεβρουάριο, το Σάββατο, με κάθε επισημότητα, πραγματοποιήθηκε η τελετή ορκωμοσίας του Τμήματος Δημόσιας Διοίκησης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών.
Και κάπως έτσι, ένα μεγάλο κεφάλαιο κλείνει.
Ένα ταξίδι γεμάτο όμορφες αναμνήσεις, διάβασμα, έρευνα, κόπο, ξενύχτια, άγχος, νέες φιλίες, δάκρυα, απογοητεύσεις, χαρές και, τελικά, πολλή περηφάνια.
Ένα ταξίδι που δεν ήταν πάντα εύκολο, αλλά άξιζε κάθε στιγμή.
Και τώρα… ακολουθεί σεντόνι με κλισέ! 😄
❤️ Ένα τεράστιο ευχαριστώ στην οικογένειά μου.
Για την υπομονή, τη στήριξη, την κατανόηση και για όλες εκείνες τις φορές που το «έχω διάβασμα» έγινε τρόπος ζωής.
Triantafillos Masouras , μην επαναπαύεσαι… έπεται συνέχεια! 😉
Στους γονείς μου και στην αδερφή μου Nena Poursanidou , που μοιράστηκαν μαζί μου την αγωνία και τη χαρά κάθε αποτελέσματος, κάθε βαθμού, κάθε μικρής ή μεγάλης νίκης.
❤️ Ένα μεγάλο ευχαριστώ και στους συναδέλφους στη δουλειά, που έζησαν από κοντά αυτή την προσπάθεια και ανέχτηκαν… τις ακαδημαϊκές μου εμμονές!
Δήμο, για όλες εκείνες τις φορές που άκουσες την «υπόθεση Νικαράγουα»! 😂
Βασίλης Βασιλείου , για όλες τις φορές που μπήκες να δεις τις βαθμολογίες γιατί εγώ… φοβόμουν!
Nikos Saloukas , μέγα διδάσκαλε, για τα μαθήματα, την υπομονή και όλα τα «τουβλοοοο»!
Κώστα, για όλες τις εργασίες που διάβασες και βαθμολόγησες — πάντα αυστηρά και πάντα με την απαίτηση για κάτι παραπάνω!
❤️ Και ένα ξεχωριστό ευχαριστώ στο άλλο μου ακαδημαϊκό μισό.
Vasiliki Mati, τι θα έκανα χωρίς εσένα;
Για τα κοινά ξενύχτια, το «μοίρασμα» του άγχους, της απογοήτευσης και της χαράς. Για το σπρώξιμο όταν δεν άντεχα, το σήκωμα όταν λύγιζα και, κυρίως, για όλα εκείνα τα καμπανάκια:
«Τελείωσες την εργασία;»
«Είσαι έτοιμη;»
«Το έχεις!!» ❤️
Και φυσικά… Γιωτης Παργανας , Θανάσης Κρινάκης προεδράρα μου, Θωμά, Βάσω, Ράνια, Μάγδα, Δήμητρα, Έφη, Εφάρα, Εύη, Τίνα, κύριε Γιώργο — αχ, κύριε Γιώργο! — Άννυ, Στέλλα, Ελένη, Maria Komitoudi , Nektaria Ganitidou , Σόνια, Ελένη, Ρουμπίνη, Νικολέτα μου, Xristaras Barsam ,Νάντια…τι ομάδα! ❤️
Artemis Iosifidou , ομορφιά μου! ❤️
Μια παρέα που ξεκίνησε με ανθρώπους άγνωστους μεταξύ τους και κατέληξε να γίνει ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια αυτού του ταξιδιού.
🎓 Και φυσικά, ένα μεγάλο ευχαριστώ στους καθηγητές μας.
Σε εκείνους που δεν περιορίστηκαν στο να διδάξουν.
Σε εκείνους που νοιάστηκαν, ενέπνευσαν, προβλημάτισαν, μας έβαλαν να ψάξουμε περισσότερο, να σκεφτούμε διαφορετικά και, με τον τρόπο τους, μας διαμόρφωσαν.
Δεν ήταν λίγοι. Ήταν όμως σπουδαίοι:
Χριστίνα Ακριβοπούλου, Ιάκωβος Μιχαηλίδης, Γιώργος Γιαννόπουλος, Δημήτρης Σωτηρόπουλος, Μιλτιάδης Σαρηγιαννίδης, Θεμιστοκλής Τζίμας, Βασιλική Βρεττού, Δέσποινα Σκουλά, Χριστόφορος Ακρίβος, Γιώργος Κόλιας, Σωτήριος Μπέλλος, Γιώργος Μαγούλιος, Δημήτριος Κουμανάκος, Παρασκευή Σαλαμαλίκη και Θεολόγος Δεργιαδές.
🙏 Σας ευχαριστώ για όσα μας δώσατε.
Και κάπως έτσι φτάνω στους συμφοιτητές μου.
Ξεκινήσαμε ως άγνωστοι μεταξύ μας.
Γίναμε συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι μάθησης και εξέλιξης, με δυσκολίες, άγχος, deadlines, εξετάσεις, εργασίες, απογοητεύσεις αλλά και πολλές χαρές.
Και τελικά… γίναμε παρέα. ❤️
Από τα μεγάλα αστικά κέντρα μέχρι τα ακριτικά χωριά και τα νησιά της παραμεθορίου, άνθρωποι διαφορετικοί, με διαφορετικές ζωές και διαδρομές, που βρεθήκαμε σε μια κοινή αφετηρία και μοιραστήκαμε κάτι που θα μας ενώνει για πάντα.
Γιατί τελικά, ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι μιας τέτοιας διαδρομής:
Δεν παίρνεις μαζί σου μόνο ένα πτυχίο.
Παίρνεις γνώσεις, εμπειρίες, ανθρώπους, αναμνήσεις και μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου.
🎓 Δημόσια Διοίκηση, ΕΑΠ — το καταφέραμε!
Και τώρα;
Πάμε για τα επόμενα. Γιατί, όπως είπαμε… έπεται συνέχεια! ❤️
Γιαγιά το είδες;
Για εσενα το σήκωσα ψηλά 🕊