Ίσως όμως το πραγματικό ερώτημα να μην είναι ποιος τα είπε, αλλά γιατί τα λέει πλέον τόσο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και ιδιαίτερα της νέας γενιάς.
Μια γενιά που δεν είναι αδιάφορη. Μια γενιά που ενημερώνεται, συμμετέχει, δημιουργεί, εκφράζεται και διεκδικεί. Απλώς δεν αισθάνεται ότι πρέπει να το κάνει μέσα από τις ίδιες παρατάξεις, τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες πολιτικές λογικές.
Η πολιτική έχει αλλάξει επίπεδο. Η κοινωνία έχει προχωρήσει, οι νέοι έχουν διαφορετικές απαιτήσεις και διαφορετικό τρόπο να συμμετέχουν στα κοινά. Κι όμως, σε πολλές περιπτώσεις, η πολιτική σκηνή εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους άλλων εποχών.
Και κάπου εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα:
Γιατί ένας νέος άνθρωπος να εμπιστευτεί ένα πολιτικό σύστημα και πρόσωπα που, στα μάτια του, δεν κατάφεραν να δώσουν λύσεις στα μεγάλα προβλήματα της χώρας;
Η οικονομική κρίση, η χρεοκοπία, η φυγή νέων ανθρώπων στο εξωτερικό, η ανασφάλεια και η έλλειψη προοπτικής δεν δημιουργήθηκαν από τη μία ημέρα στην άλλη. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και διαδρομών δεκαετιών, για τις οποίες η κοινωνία δικαιούται να ζητά απαντήσεις.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι νέοι πρέπει να εγκαταλείψουν την πολιτική. Το αντίθετο.
Σημαίνει ότι πρέπει να μπουν στην πολιτική με τους δικούς τους όρους.
Με νέες ιδέες. Με αξιοκρατία. Με σχέδιο. Με διαφάνεια. Χωρίς «δικούς μας ανθρώπους», χωρίς οικογενειακές ή προσωπικές διασυνδέσεις ως βασικό κριτήριο και χωρίς την αντίληψη ότι οι ίδιες πολιτικές διαδρομές πρέπει να ανακυκλώνονται για πάντα.
Η νέα γενιά δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι ενεργή.
Χρειάζεται η πολιτική να αποδείξει ότι αξίζει ξανά την εμπιστοσύνη της.
Και αυτό δεν αφορά μόνο τα κόμματα. Αφορά και την τοπική αυτοδιοίκηση.
