Αυτό που ζούμε κάθε χρόνο στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει πλέον ξεφύγει από τα όρια μιας εμπορικής και οικονομικής διοργάνωσης. Η ΔΕΘ έχει εξελιχθεί σε έναν σταθερό ετήσιο σταθμό της πολιτικής ζωής της χώρας, όπου αρχηγοί κομμάτων ανεβαίνουν στο βήμα, παρουσιάζουν προγράμματα, εξαγγέλλουν μέτρα και μοιράζουν υποσχέσεις.
Άλλο όμως μια διεθνής έκθεση και άλλο η μετατροπή της σε πολιτική πασαρέλα.
Η ΔΕΘ θα έπρεπε πρωτίστως να αποτελεί χώρο προβολής της επιχειρηματικότητας, της παραγωγής, της καινοτομίας, των επενδύσεων και των δυνατοτήτων της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας. Αντί γι’ αυτό, χρόνο με τον χρόνο, η πολιτική επικαιρότητα καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο.
Κάθε Σεπτέμβριο επαναλαμβάνεται περίπου το ίδιο σκηνικό: τα κόμματα στρέφουν τα βλέμματά τους στη Θεσσαλονίκη, οι πολιτικοί αρχηγοί ετοιμάζουν τις ομιλίες τους, τα επιτελεία επεξεργάζονται πακέτα παροχών και η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται στο «τι θα εξαγγείλει ο ένας» και «τι θα απαντήσει ο άλλος».
Και κάπου εκεί, η ίδια η έκθεση περνά σε δεύτερο πλάνο.
Δεν είναι παράλογο η πολιτική να αξιοποιεί ένα γεγονός με τόσο μεγάλη προβολή. Είναι όμως εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν η ΔΕΘ έχει πλέον χάσει μέρος του αρχικού της χαρακτήρα. Γιατί όταν μια διεθνής έκθεση μετατρέπεται κάθε χρόνο σε σκηνικό πολιτικών εξαγγελιών, υπάρχει ο κίνδυνος να ξεχαστεί ο πραγματικός της ρόλος.
Η Θεσσαλονίκη δεν χρειάζεται άλλη μία πολιτική σκηνή. Χρειάζεται μια ΔΕΘ που θα αναδεικνύει την οικονομία, την παραγωγή, την επιχειρηματικότητα και τις προοπτικές της περιοχής.
Οι πολιτικοί μπορούν να μιλούν και να παρουσιάζουν τις προτάσεις τους. Αυτό είναι μέρος της δημοκρατίας. Όμως η ΔΕΘ δεν μπορεί να γίνεται κάθε χρόνο ένα άτυπο πολιτικό πανηγύρι υποσχέσεων.
Φωτογραφία: INTIME
