Στο επίκεντρο η άρση του εμπάργκο στις χορηγίες των ΕΛΠΕ και τα ερωτήματα προς τον υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ, Αθανάσιο Τσιούρα
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ελευθερίου Κορδελιού – Ευόσμου να άρει το εμπάργκο του 2019 στις χορηγίες των ΕΛΠΕ συνεχίζει να προκαλεί πολιτική συζήτηση και αντιπαράθεση.
Στο ζήτημα επανήλθε ο Αθανάσιος Τσιούρας, υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Θεσσαλονίκης, υπερασπιζόμενος την επιλογή του Δήμου και θέτοντας το ερώτημα κατά πόσο έχει νόημα να απορρίπτονται χορηγίες, όταν η συγκεκριμένη στάση δεν φαίνεται να άλλαξε τη συμπεριφορά των ΕΛΠΕ.
Τη δική του απάντηση δίνει ο πρώην αντιδήμαρχος Ελευθερίου Κορδελιού – Ευόσμου, Βασίλης Βόγγαλης, ο οποίος διαφωνεί με τη συγκεκριμένη λογική και θέτει μια σειρά από πολιτικά ερωτήματα.
Όπως επισημαίνει, το 2019 το Δημοτικό Συμβούλιο είχε αποφασίσει να μην αποδέχεται χορηγίες από τα ΕΛΠΕ, χρησιμοποιώντας το συγκεκριμένο μέτρο ως μέσο πίεσης για ένα ζήτημα που εξακολουθεί να απασχολεί την περιοχή: τη δυσοσμία και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Ο κ. Βόγγαλης υπογραμμίζει ότι τον περασμένο Μάιο ήταν παρών στην ενημέρωση του Δημοτικού Συμβουλίου από επιστήμονες του ΑΠΘ για τις νέες μετρήσεις, σημειώνοντας πως, παρά τις συζητήσεις και τις μετρήσεις, το πρόβλημα της δυσοσμίας παραμένει.
Παράλληλα, θυμίζει ότι στις 29 Ιουλίου η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου αποφάσισε την άρση της απόφασης του 2019.
Το βασικό ερώτημα που θέτει πλέον είναι ποιο μέσο πολιτικής πίεσης απομένει, εφόσον ο Δήμος επιλέγει να αποδέχεται τις χορηγίες και ταυτόχρονα να συνεχίζει να διεκδικεί λύσεις για τη δυσοσμία.
«Η λογική του συμψηφισμού πού ξεκινά και πού τελειώνει;», διερωτάται ο πρώην αντιδήμαρχος, θέτοντας το ζήτημα σε ευρύτερη πολιτική βάση.
Μάλιστα, απευθύνεται ευθέως στον Αθανάσιο Τσιούρα, ο οποίος έχει ανακοινωθεί ως υποψήφιος βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας στην Α΄ Θεσσαλονίκης, ζητώντας συγκεκριμένες απαντήσεις.
Μεταξύ άλλων, τον καλεί να απαντήσει εάν έχει πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα κάποια συγκεκριμένη παρέμβαση για τη δυσοσμία στην περιοχή και ποιο ήταν το αποτέλεσμά της.
Παράλληλα, ζητά να γνωρίζει ποιες συγκεκριμένες πρωτοβουλίες προτίθεται να αναλάβει σε περίπτωση εκλογής του, ποιες κοινοβουλευτικές ή νομοθετικές παρεμβάσεις θα προωθήσει και ποια μέτρα θεωρεί ότι πρέπει να ληφθούν απέναντι στα ΕΛΠΕ.
Το σημαντικότερο, ωστόσο, ερώτημα που θέτει ο Βόγγαλης είναι τι θα συμβεί εάν και αυτές οι παρεμβάσεις δεν αποδώσουν.
Για τον ίδιο, όταν ένας πολιτικός επιλέγει την εγκατάλειψη ενός μέσου πίεσης, θα πρέπει ταυτόχρονα να είναι σε θέση να εξηγήσει ποιο άλλο μέσο προτείνει στη θέση του.
Η συζήτηση, όπως σημειώνει, δεν αφορά μόνο τις χορηγίες των ΕΛΠΕ. Αφορά την πολιτική αντίληψη με την οποία ένας άνθρωπος θα κληθεί αύριο να λαμβάνει αποφάσεις στη Βουλή.
Πού μπαίνουν τα όρια των συμβιβασμών; Ποια είναι τα ζητήματα που δεν μπαίνουν σε διαπραγμάτευση; Υπάρχουν αρχές για τις οποίες ένας πολιτικός είναι διατεθειμένος να πει «όχι», ακόμη κι όταν υπάρχει ένα σημαντικό οικονομικό ή άλλο όφελος;
Ο Βασίλης Βόγγαλης καταλήγει με ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα: η πολιτική δεν είναι μόνο η ικανότητα να υπολογίζεις τι μπορείς να κερδίσεις, αλλά και η ικανότητα να γνωρίζεις τι δεν είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις για να το πετύχεις.
Γιατί, όπως υποστηρίζει, η υγεία, η ασφάλεια, η αξιοπρέπεια, η ποιότητα ζωής και θεμελιώδεις δημοκρατικές αξίες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως στοιχεία ενός πολιτικού ή οικονομικού συμψηφισμού.
Και το ερώτημα που αφήνει ανοιχτό είναι σαφές:
Υπάρχουν πράγματα που δεν μπαίνουν σε κανένα παζάρι;