Μπορεί σήμερα η κυβέρνηση να επενδύει σε αριθμούς, πλεονάσματα, μειώσεις χρέους και εξαγγελίες με ορίζοντα το 2030. Όμως η κάλπη δεν θα στηθεί το 2030. Θα στηθεί όταν οι πολίτες θα κληθούν να αξιολογήσουν όσα έζησαν στην καθημερινότητά τους.
Και εκεί η εικόνα είναι διαφορετική.
Ο πολίτης βλέπει το ενοίκιο να ανεβαίνει, το σούπερ μάρκετ να αδειάζει την τσέπη, τους μισθούς να μην ακολουθούν το κόστος ζωής και τις μετακινήσεις να γίνονται ολοένα ακριβότερες. Βλέπει προβλήματα στις υποδομές, στα μέσα μεταφοράς και στις δημόσιες υπηρεσίες και ακούει συνεχώς ότι «τα πράγματα πάνε καλύτερα».
Κάποια στιγμή, όμως, οι αριθμοί στα κυβερνητικά γραφήματα συναντούν την πραγματικότητα της οικογένειας.
Και τότε η επικοινωνία δεν αρκεί.
Η κοινωνία δεν ψηφίζει μόνο με βάση το ύψος του δημόσιου χρέους. Ψηφίζει με βάση το αν μπορεί να πληρώσει το σπίτι της, αν μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά της, αν βρίσκει αξιοπρεπή εργασία και αν αισθάνεται ότι το κράτος λειτουργεί για τον πολίτη.
Γι’ αυτό και η επόμενη κάλπη μπορεί να είναι πολύ πιο δύσκολη για την κυβέρνηση απ’ όσο σήμερα δείχνουν οι πανηγυρισμοί και οι πολιτικές εξαγγελίες.
Γιατί στην κάλπη δεν ψηφίζουν οι αριθμοί. Ψηφίζουν οι άνθρωποι. Και οι άνθρωποι θυμούνται την καθημερινότητά τους.