Μια Ελλάδα που αδειάζει από νέους ανθρώπους και γεμίζει ερωτήματα για το μέλλον

Κάθε βαλίτσα που φεύγει από ένα ελληνικό αεροδρόμιο κρύβει και μια ιστορία. Μια ιστορία νέων ανθρώπων που σπούδασαν, προσπάθησαν, ονειρεύτηκαν, αλλά τελικά αισθάνθηκαν ότι η χώρα τους δεν μπορεί να τους προσφέρει αυτά που χρειάζονται για να χτίσουν τη ζωή τους.

Η φυγή των νέων στο εξωτερικό δεν είναι πλέον μόνο θέμα μισθών και επαγγελματικών ευκαιριών. Είναι θέμα εμπιστοσύνης. Είναι η αίσθηση ότι οι αλλαγές που περιμένουν εδώ και χρόνια δεν έρχονται, ότι οι ίδιες δυσκολίες παραμένουν και ότι το πολιτικό σύστημα, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά, δεν έχει καταφέρει να πείσει μια ολόκληρη γενιά πως υπάρχει μέλλον στην Ελλάδα.

Πολλοί νέοι δεν φεύγουν επειδή δεν αγαπούν την πατρίδα τους. Φεύγουν γιατί κουράστηκαν να περιμένουν. Αναζητούν χώρες όπου η εργασία τους θα αναγνωρίζεται, όπου θα μπορούν να σχεδιάσουν το αύριο χωρίς τη μόνιμη αβεβαιότητα και το άγχος της καθημερινότητας.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι μόνο οι αριθμοί της μετανάστευσης. Είναι η νοοτροπία που δημιουργείται, ότι για να προχωρήσεις πρέπει να φύγεις. Ότι η επιτυχία βρίσκεται κάπου αλλού. Ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους που η ίδια εκπαίδευσε.

Μια χώρα που χάνει τη νέα της γενιά χάνει περισσότερα από εργατικά χέρια. Χάνει ιδέες, επιστήμονες, δημιουργικότητα και το δυναμικό που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία της.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει, πόσοι νέοι θα συνεχίσουν να φεύγουν και πόσο ακόμη θα χρειαστεί για να δημιουργηθεί μια Ελλάδα που δεν θα αναγκάζει τα παιδιά της να αναζητούν αλλού την ηρεμία, την αξιοπρέπεια και το μέλλον τους;