Η καθημερινότητα των πολιτών εξακολουθεί να πιέζεται από προβλήματα που, παρά τις κυβερνητικές παρεμβάσεις, παραμένουν άλυτα. Το βασικό ζητούμενο για την κοινωνία δεν είναι απλώς η αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά μισθοί που να επιτρέπουν μια αξιοπρεπή διαβίωση και όχι αποδοχές που μετά βίας καλύπτουν τις βασικές ανάγκες.
Γράφει ο Ραφαήλ Γεωργάνος
Την ίδια στιγμή, η ακρίβεια εξακολουθεί να αποτελεί τον μεγαλύτερο «πονοκέφαλο» για τα νοικοκυριά. Παρά τις εξαγγελίες και τα μέτρα που έχουν ληφθεί κατά καιρούς, οι πολίτες συνεχίζουν να πληρώνουν ακριβά για βασικά αγαθά και υπηρεσίες, χωρίς να βλέπουν ουσιαστική αποκλιμάκωση στο κόστος ζωής.
Αν όμως υπάρχει ένας τομέας που αναδεικνύει περισσότερο από κάθε άλλον την έλλειψη μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής, αυτός είναι η στέγαση. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε επίπεδα που για πολλούς θεωρούνται πλέον απαγορευτικά. Η επιστροφή ενός ενοικίου μία φορά τον χρόνο αποτελεί μια οικονομική ανάσα για ορισμένα νοικοκυριά, όμως δύσκολα μπορεί να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που επηρεάζει τους πολίτες σε μηνιαία βάση. Για χιλιάδες εργαζόμενους και οικογένειες, το κόστος στέγασης εξακολουθεί να απορροφά δυσανάλογα μεγάλο μέρος του εισοδήματός τους.
Ακόμη πιο έντονο είναι το πρόβλημα για τη νέα γενιά. Πώς μπορεί ένας νέος να σχεδιάσει το μέλλον του όταν καλείται να εργαστεί για 800, 900 ή ακόμη και 1.000 ευρώ, την ώρα που μόνο το ενοίκιο μπορεί να φτάνει τα 400 ή και τα 500 ευρώ τον μήνα; Η εξίσωση αυτή γίνεται για πολλούς αδύνατη, οδηγώντας αρκετούς στην αναζήτηση καλύτερων επαγγελματικών και οικονομικών προοπτικών στο εξωτερικό.
Παράλληλα, η συζήτηση γύρω από το φαινόμενο του brain drain παραμένει ανοιχτή. Η κυβέρνηση έχει υποστηρίξει ότι περισσότεροι Έλληνες επιστρέφουν στη χώρα από όσους την εγκαταλείπουν, ωστόσο το ζήτημα δεν περιορίζεται μόνο στον αριθμό των επιστροφών. Εξίσου σημαντική είναι η σύνθεση αυτών των μετακινήσεων.
Εάν όσοι επιστρέφουν είναι κυρίως άνθρωποι που ολοκλήρωσαν την επαγγελματική τους πορεία στο εξωτερικό και βρίσκονται σε μεγαλύτερες ηλικίες, τότε η συνεχής αποχώρηση νέων, παραγωγικών και υψηλά καταρτισμένων εργαζομένων εξακολουθεί να αποτελεί μια σοβαρή πρόκληση για τη χώρα. Πρόκειται για ανθρώπους που συμβάλλουν με τις γνώσεις, την εργασία και την παραγωγικότητά τους στις οικονομίες των χωρών όπου επιλέγουν να ζήσουν και να εργαστούν, αντί να αξιοποιούν το δυναμικό τους στην Ελλάδα.
