Την ανάγκη να σταματήσει η διαρκής αντιπαράθεση γύρω από το ποιος δικαιούται την «πατρότητα» των έργων στον Δήμο Κορδελιού – Ευόσμου επισημαίνει ο πρόεδρος της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Κορδελιού – Ευόσμου «Αριστοτέλης», Απόστολος Ελευθερίου.
Σε δήλωσή του, ο κ. Ελευθερίου σημειώνει ότι διαχρονικά επαναλαμβάνεται το ίδιο φαινόμενο, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, καθώς κάθε νέα διοίκηση κατηγορείται ότι οικειοποιείται έργα που είχαν δρομολογηθεί από την προηγούμενη. Όπως αναφέρει, αντίστοιχες συζητήσεις είχαν υπάρξει μεταξύ των διοικήσεων των δημάρχων Σούλα και Λαφαζανίδη, στη συνέχεια μεταξύ των διοικήσεων Μανδαλιανού και Σούλα, ενώ σήμερα καταγράφονται ανάλογες αιτιάσεις σε σχέση με τη διοίκηση του δημάρχου Λευτέρη Αλεξανδρίδη και την προηγούμενη δημοτική αρχή.
Αναλυτικά όσα αναφέρει:
Μέχρι στιγμής, ως δημότες του Δήμου Κορδελιού Ευόσμου, ακούμε διαρκώς την ίδια συζήτηση με διαφορετικούς πρωταγωνιστές: ότι η διοίκηση του Δημάρχου Π. Σούλα οικειοποιήθηκε έργα που είχαν δρομολογηθεί επί Δημάρχου Σ. Λαφαζανίδη, ότι η διοίκηση του Δημάρχου Κλ. Μανδαλιανού οικειοποιήθηκε έργα της διοίκησης Π. Σούλα και ότι σήμερα η διοίκηση του Δημάρχου Λευτέρη Αλεξανδρίδη οικειοποιείται έργα της προηγούμενης διοίκησης του Δημάρχου Κλ. Μανδαλιανού.
Ίσως, λοιπόν, λίγη περισσότερη ταπεινότητα να μην έβλαπτε κανέναν.
Τα έργα δεν ανήκουν σε δημάρχους, αντιδημάρχους ή παρατάξεις. Είναι περιουσία των δημοτών, είναι περιουσία μας, κτήμα μας και υποχρέωση των Διοικήσεων . Όσοι επιλέγουμε να ασχολούμαστε με τα κοινά έχουμε υποχρέωση να σχεδιάζουμε, να διεκδικούμε, να υλοποιούμε, να αξιολογούμε και, φυσικά, να κρινόμαστε για το αποτέλεσμα.
Το οξύμωρο και μέχρι στιγμής μάλλον υποκριτικό, είναι ότι όλοι γνωρίζουμε πως, σε έναν δήμο όπου οι διοικήσεις εναλλάσσονται ανά τετραετία, τα μεγάλα έργα σπάνια χωρούν στα στενά όρια μίας μόνο θητείας. Μια διοίκηση μπορεί να τα εμπνευστεί και να τα σχεδιάσει, μια δεύτερη να εξασφαλίσει χρηματοδότηση και να τα υλοποιήσει και μια τρίτη να τα ολοκληρώσει και να τα παραδώσει στους πολίτες.
Αυτή είναι η πραγματικότητα της αυτοδιοίκησης περιληπτικά.
Κι όμως, αντί να συζητούμε πώς θα υπάρξει συνέχεια, συνέπεια και καλύτερος σχεδιασμός για τον τόπο μας, αναλωνόμαστε σε αντιπαραθέσεις για το ποιος θα φωτογραφηθεί πρώτος μπροστά σε ένα έργο και ποιος θα καρπωθεί το επικοινωνιακό όφελος. Συζητούμε περισσότερο για το θέαμα και για το άρθρο των δέκα «κλικ», παρά για την ουσία.
Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο που οι δημότες αναγνωρίζουν ως πραγματικά αναποτελεσματικό: η αδυναμία να ξεπεράσουμε το «ποιος θα πάρει τα εύσημα» και να επικεντρωθούμε επιτέλους στο «τι έχει πραγματικά ανάγκη ο τόπος και πώς θα το πετύχουμε»
