Η Δυτική Θεσσαλονίκη είναι μια περιοχή που για χρόνια βρίσκεται στο περιθώριο. Μια περιοχή με εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους, με νέους ανθρώπους, οικογένειες και εργαζόμενους που ζουν καθημερινά με προβλήματα που όλοι αναγνωρίζουν, αλλά λίγοι πραγματικά αντιμετωπίζουν.
Υποδομές που δεν επαρκούν, δημόσιοι χώροι που συχνά υποβαθμίζονται, ελλείψεις σε βασικές υπηρεσίες, συγκοινωνίες που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες μιας τόσο μεγάλης πληθυσμιακά περιοχής. Αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνουμε, όχι η εικόνα που παρουσιάζεται σε ομιλίες και υποσχέσεις.
Και το πιο απογοητευτικό είναι πως όλα αυτά δεν είναι καινούργια. Τα προβλήματα είναι γνωστά εδώ και χρόνια. Έχουν ειπωθεί, έχουν αναγνωριστεί, έχουν υποσχεθεί λύσεις. Όμως στην πράξη, για πολλούς κατοίκους, λίγα έχουν αλλάξει.
Δεν λείπουν τα λόγια. Λείπουν τα έργα. Λείπει η συνέπεια. Λείπει η πολιτική βούληση να δοθούν πραγματικές λύσεις σε μια περιοχή που δεν ζητά προνόμια, αλλά ισότιμη αντιμετώπιση.
Οι κάτοικοι της Δυτικής Θεσσαλονίκης δεν ζητούν τίποτα υπερβολικό. Ζητούν τα αυτονόητα, καθαρούς δρόμους, ασφαλείς γειτονιές, επαρκείς συγκοινωνίες, σύγχρονες υποδομές, σεβασμό στην καθημερινότητά τους.
Η υποβάθμιση δεν είναι μόνο ζήτημα εικόνας. Είναι ζήτημα ποιότητας ζωής, ευκαιριών και αξιοπρέπειας. Και όσο η κατάσταση μένει στάσιμη, τόσο μεγαλώνει η αίσθηση ότι η περιοχή αντιμετωπίζεται ως «δεύτερης κατηγορίας».
Γράφει ο Ραφαήλ Γ.