«Κάποτε ήταν σημαντικός ή τουλάχιστον έτσι πίστευε»

Γράφει ο Απόστολος Ελευθέριου Πρόεδρος γονέων και κηδεμόνων «Αριστοτέλης» Δήμου Κορδελιού Ευόσμου.

Κάποτε ήταν σημαντικός. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε.

Οι πόρτες άνοιγαν, τα τηλέφωνα χτυπούσαν, οι άνθρωποι σηκώνονταν από τις καρέκλες όταν έμπαινε στην αίθουσα. Βέβαια, κανείς δεν του είχε εξηγήσει ότι πολλές φορές δεν σηκώνονταν για τον ίδιο, αλλά για την καρέκλα που καθόταν.

Τα χρόνια πέρασαν. Οι καρέκλες άλλαξαν ιδιοκτήτες. Τα τηλέφωνα βρήκαν άλλους αριθμούς να καλούν. Οι αίθουσες γέμισαν με νέους ανθρώπους και νέες ιδέες.
Κι εκείνος έμεινε να κοιτάζει από το παράθυρο της παλιάς του δόξας.

Στην αρχή δυσκολεύτηκε να το αποδεχθεί. Μετά θύμωσε. Και τελικά βρήκε τη μοναδική απασχόληση που του απέμενε: να ασκεί κριτική στους πάντες και για τα πάντα.

Δεν είχε σημασία αν κάποιος πετύχαινε.

Θα έβρισκε ψεγάδι.

Δεν είχε σημασία αν κάτι λειτουργούσε. Θα εξηγούσε γιατί κατά τη γνώμη του δεν λειτουργεί.

Δεν είχε σημασία αν οι άλλοι προχωρούσαν μπροστά. Εκείνος είχε αποφασίσει να μείνει πίσω και να φωνάζει ότι πήραν λάθος δρόμο.

Κάποτε τον άκουγαν επειδή είχε λόγο.

Τώρα μιλούσε επειδή δεν τον άκουγε κανείς.

Κάπου εκεί άρχισε να πιστεύει ότι είχε εξελιχθεί σε σοφό γέροντα. Ήταν μια συγκινητική αυταπάτη. Μόνο που η σοφία δεν έρχεται αυτόματα με τις ρυτίδες, όπως δεν έρχεται και η πνευματική διαύγεια με τη σύνταξη.

Για να γίνεις σοφός χρειάζεται να καταλάβεις πρώτα τα όριά σου.

Εκείνος είχε καταφέρει το ακριβώς αντίθετο.

Όσο λιγότερο τον υπολόγιζαν, τόσο περισσότερο θεωρούσε τον εαυτό του αυθεντία.

Όσο περισσότερο τον προσπερνούσε η πραγματικότητα, τόσο πιο δυνατά προσπαθούσε να την διορθώσει.

Ήταν σαν παλιός φάρος που είχε σβήσει εδώ και χρόνια, αλλά συνέχιζε να πιστεύει ότι καθοδηγεί τα πλοία.

Και το πιο θλιβερό;

Δεν αντιλαμβανόταν ότι η κριτική του δεν γεννιόταν από ενδιαφέρον για τον τόπο, ούτε από αγωνία για το κοινό καλό.

Γεννιόταν από κάτι πολύ πιο μικρό.

Από τη νοσταλγία της εξουσίας.

Από την αδυναμία να αποδεχθεί ότι η ιστορία συνεχίζεται χωρίς πρωταγωνιστή τον ίδιο.

Έτσι κατέληξε να θυμίζει εκείνους τους παλιούς ηθοποιούς που, ενώ η παράσταση έχει τελειώσει, παραμένουν μόνοι στη σκηνή, υποκλίνονται σε μια άδεια αίθουσα και θυμώνουν που κανείς δεν χειροκροτεί.

Και κάπως έτσι, ένας άνθρωπος που θα μπορούσε να αποχωρήσει με αξιοπρέπεια, να προσφέρει εμπειρία, να αφήσει μια παρακαταθήκη και να κερδίσει τον σεβασμό των νεότερων, επέλεξε να γίνει αυτό που πάντα κορόιδευε.

Ένας γκρινιάρης σχολιαστής του περιθωρίου.

Ένας αυτοανακηρυγμένος σοφός χωρίς σοφία.

Ένας πρώην που δεν κατάλαβε ποτέ ότι το αξίωμα έφυγε, η εποχή άλλαξε και το μόνο που απέμεινε να τον ακολουθεί πιστά ήταν ο εγωισμός του.