Του Νίκου Κουγιουμτζή αντιδημάρχου Κορδελιού-Ευόσμου
Η πραγματική δυσωδία δεν είναι μόνο στην ατμόσφαιρα. Είναι και στον τρόπο που κάποιοι κάνουν πολιτική.
Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην πολιτική κριτική και στην πολιτική δυσωδία.Και δυστυχώς κάποιοι έχουν αρχίσει να τις μπερδεύουν επικίνδυνα.
Διαβάζοντας το άρθρο του κ. Καμαρινού, αντιλαμβάνεται κανείς ότι δεν υπάρχει ούτε μία ουσιαστική πρόταση για το πρόβλημα της δυσοσμίας. Ούτε μία. Υπάρχει μόνο μια αγωνιώδης προσπάθεια να μηδενιστεί κάθε προσπάθεια που γίνεται στο Ελευθέριο Κορδελιό. Από τη Λευκή Νύχτα μέχρι το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο. Από την ενίσχυση της αγοράς μέχρι τον σχεδιασμό του μέλλοντος της πόλης.
Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα:Θέλουν πραγματικά λύσεις ή θέλουν απλώς μια πόλη καθηλωμένη στη μιζέρια για να μπορούν πολιτικά να επιβιώνουν μέσα σε αυτήν;
Γιατί ας μιλήσουμε σοβαρά.
Η δυσοσμία είναι ένα υπαρκτό και διαχρονικό πρόβλημα. Δεν δημιουργήθηκε ούτε χθες ούτε πριν δύο χρόνια. Ταλαιπωρεί ολόκληρη τη δυτική Θεσσαλονίκη εδώ και δεκαετίες και συνδέεται με σύνθετα ζητήματα βιομηχανικής δραστηριότητας, περιβαλλοντικών ελέγχων και κρατικών αρμοδιοτήτων. Όποιος παρουσιάζει ότι υπάρχει “μαγικό κουμπί” και ότι ένας δήμος μόνος του μπορεί να εξαφανίσει ένα τόσο σύνθετο πρόβλημα από τη μία μέρα στην άλλη, απλώς κοροϊδεύει τον κόσμο.
Αυτό όμως σημαίνει ότι η πόλη πρέπει να σταματήσει να ζει;Να σταματήσει να αναπνέει;Να μην κάνει εκδηλώσεις;Να μη στηρίζει την αγορά της;Να μην σχεδιάζει το μέλλον της μέσω του Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου;Να μη διεκδικεί ανάπτυξη, εξωστρέφεια και ζωή μέχρι να λυθούν όλα τα προβλήματα του πλανήτη;
Με αυτή τη λογική, καμία πόλη στην Ελλάδα δεν θα έκανε ποτέ τίποτα.
Η Λευκή Νύχτα δεν είναι “καθρεφτάκια”. Είναι στήριξη της τοπικής οικονομίας, των επαγγελματιών, των εργαζομένων και της αγοράς του Ελευθερίου Κορδελιού. Είναι μια βραδιά που φέρνει κόσμο, κίνηση, τζίρο και ζωή στην περιοχή. Και όσοι προσπαθούν να την παρουσιάσουν σαν “εχθρό” της πόλης, μάλλον δεν έχουν μιλήσει ποτέ με τους ίδιους τους επαγγελματίες που αγωνίζονται καθημερινά να κρατήσουν ανοιχτά τα μαγαζιά τους.
Το ίδιο και το Τοπικό Πολεοδομικό Σχέδιο.Για πρώτη φορά ανοίγει σοβαρά η συζήτηση για το πώς θέλουμε να είναι το Ελευθέριο Κορδελιό τα επόμενα 20 και 30 χρόνια. Με χρήσεις γης, με προοπτική, με δυνατότητες ανάπτυξης, με νέες υποδομές και επενδύσεις. Αλλά κάποιοι αντί να συμμετέχουν δημιουργικά, επιλέγουν να ειρωνεύονται τα πάντα. Γιατί η μόνιμη καταστροφολογία είναι πιο εύκολη από την ευθύνη.
Και κάτι τελευταίο.
Είναι τουλάχιστον πολιτικά υποκριτικό να κατηγορείς μια διοίκηση ότι “κρύβεται πίσω από εκδηλώσεις”, όταν η ίδια διοίκηση είναι αυτή που έφερε το θέμα της δυσοσμίας δημόσια στο Δημοτικό Συμβούλιο, έκανε μετρήσεις, πίεσε θεσμικά και συνεχίζει να το αναδεικνύει σε κάθε επίπεδο. Εκτός αν κάποιοι θα ήθελαν να μην γίνεται τίποτα άλλο στην πόλη πέρα από αναρτήσεις μιζέριας και πολιτικής τοξικότητας.
Οι πολίτες του Ελευθερίου Κορδελιού δεν είναι ούτε ιθαγενείς ούτε αφελείς.Μπορούν να καταλάβουν πολύ καλά ποιος παλεύει για να προχωρήσει η πόλη μπροστά έστω και μέσα στις δυσκολίες και ποιος επενδύει πολιτικά μόνο στην απαισιοδοξία, στην ένταση και στην πολιτική δυσωδία.
Γιατί τελικά, η χειρότερη δυσοσμία δεν είναι αυτή που κάποιες μέρες υπάρχει στην ατμόσφαιρα.Είναι αυτή που παράγεται όταν κάποιοι προσπαθούν να πείσουν μια ολόκληρη πόλη ότι δεν αξίζει να χαμογελά, να γιορτάζει, να σχεδιάζει και να ελπίζει.