Την ώρα που πολιτικοί και φορείς πανηγυρίζουν για τη «νέα εποχή» της Θεσσαλονίκης, μια ολόκληρη πλευρά της πόλης συνεχίζει να ζει στο περιθώριο. Η Δυτική Θεσσαλονίκη παραμένει για ακόμη μία φορά εκτός μεγάλου σχεδιασμού, εκτός προτεραιοτήτων, εκτός έργων ουσίας.
Τα τελευταία χρόνια ακούμε διαρκώς για τη Θεσσαλονίκη που «μεταμορφώνεται», που «γίνεται κόμβος», που «αλλάζει επίπεδο». Όμως για ποια Θεσσαλονίκη μιλάνε τελικά; Γιατί σίγουρα δεν μιλάνε για τις δυτικές συνοικίες. Δεν μιλάνε για τις περιοχές που εδώ και δεκαετίες σηκώνουν το βάρος της πόλης χωρίς να παίρνουν πίσω ούτε τα αυτονόητα.
Η ανατολική πλευρά απέκτησε έργα, επενδύσεις, προβολή και υποδομές. Η δυτική πλευρά απέκτησε… υποσχέσεις.
Όσο για το μετρό, μια τεράστια επένδυση που παρουσιάστηκε ως «έργο για όλη τη Θεσσαλονίκη», αφήνει τελικά εκτός μια ολόκληρη κοινωνική και πληθυσμιακή ζώνη της πόλης. Χιλιάδες πολίτες στη δυτική Θεσσαλονίκη θα συνεχίσουν να εξαρτώνται από λεωφορεία που ασφυκτιούν καθημερινά, από καθυστερήσεις, από μια μετακίνηση που μοιάζει τιμωρία.
Και όμως, μιλάμε για τις πιο ζωντανές περιοχές της πόλης. Για γειτονιές γεμάτες νέους ανθρώπους, εργαζόμενους, φοιτητές, οικογένειες. Για περιοχές που έχουν ανάγκη από δημόσιες συγκοινωνίες, ελεύθερους χώρους, ανάπτυξη και ευκαιρίες όσο καμία άλλη.
Αντί γι’ αυτό, η Δυτική Θεσσαλονίκη συνεχίζει να αντιμετωπίζεται σαν το «πίσω δωμάτιο» της πόλης.
