Κάθε μέρα στην περιοχή μας βλέπουμε το ίδιο ακριβώς πρόβλημα. Αυτοκίνητα παρκαρισμένα πάνω σε πεζοδρόμια, σε ράμπες, σε σημεία όπου ο πεζός κυριολεκτικά δεν μπορεί να περάσει. Σήμερα, σε έναν περίπατο στην οδό Αντώνη Τρίτση, συνάντησα ακόμη μία τέτοια εικόνα: ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο πάνω στο πεζοδρόμιο, κλείνοντας σχεδόν όλη τη διέλευση. Και το πιο εκνευριστικό; Στο ακριβώς επόμενο στενό υπήρχε κανονικά χώρος για να παρκάρει.
Γράφει ο Ευοσμίτης
Πραγματικά αναρωτιέμαι: δεν σκέφτεται κανείς τις μητέρες με καροτσάκια, τα άτομα με αναπηρία, τους ηλικιωμένους ή ακόμη και έναν απλό πεζό που θέλει να περπατήσει με ασφάλεια; Για μια μητέρα με παιδί ή για έναν άνθρωπο σε αμαξίδιο, ένα κλειστό πεζοδρόμιο σημαίνει ότι πρέπει να κατέβει στον δρόμο, δίπλα στα αυτοκίνητα, επειδή κάποιος δεν ήθελε να περπατήσει ούτε 10 μέτρα παραπάνω.
Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία έχει γίνει καθημερινότητα. Είναι η λογική του «σιγά μωρέ», του «δύο λεπτά θα κάνω» και του «πού να ψάχνω τώρα». Μια συμπεριφορά που δείχνει πλήρη αδιαφορία για τον διπλανό μας και για το πώς θέλουμε να είναι η περιοχή στην οποία ζούμε. Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο πρακτικό. Είναι θέμα παιδείας και σεβασμού. Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας τέτοιες εικόνες, μαθαίνουν ότι οι κανόνες δεν έχουν σημασία και ότι ο καθένας μπορεί να κάνει ό,τι τον βολεύει, αδιαφορώντας για όλους τους υπόλοιπους.
Το πιο ειρωνικό είναι ότι πολλοί δεν θέλουν να περπατήσουν ούτε λίγα μέτρα παραπάνω, αλλά μετά απορούν γιατί η καθημερινότητα έχει γίνει τόσο καθιστική και ανθυγιεινή. Η συνεχής χρήση του αυτοκινήτου ακόμη και για τις πιο μικρές αποστάσεις έχει γίνει σχεδόν τρόπος ζωής. Αν πραγματικά θέλουμε μια καλύτερη περιοχή, όλα ξεκινούν από τα πιο απλά: λίγο σεβασμό, λίγη σκέψη για τον διπλανό μας και τη βασική συνείδηση ότι το πεζοδρόμιο δεν είναι χώρος στάθμευσης.
