Συντάκτης: evosmos

Του Δημήτρη Κετικίδη | Από την έντυπη έκδοση «Τύπος Θεσσαλονίκης» Παλιά σπίτια δείχνουν να προτιμούν για αγορά οι Θεσσαλονικείς, όπως έδειξε η πανελλαδική έρευνα της REMAX για το 2025. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με την έρευνα, το περασμένο έτος, το 87% των κατοικιών που αγοράστηκαν ήταν ηλικίας άνω των 20 ετών, ενώ τα νεόδμητα έως 5 ετών κάλυψαν μόλις το 2% επί του συνόλου. Ο «Τύπος Θεσσαλονίκης» επικοινώνησε με τον κ. Ζήση Μιχαλάκα, τοπογράφο μηχανικό M.Sc. και Broker Owner της REMAX Analogia, ο οποίος τόνισε μεταξύ άλλων ότι «στην Τούμπα και στη Χαριλάου, ακόμη και στην Καλαμαριά, στις περισσότερες περιπτώσεις στις καινούριες οικοδομές πουλάνε σπίτια πριν αρχίσουν να σκάβουν». Αρχικά ο κ. Μιχαλάκας αναφέρθηκε στο ποιος ήταν ο κύριος λόγος για την αγορά ενός παλιού ακινήτου έναντι ενός νέου, και το κατά πόσο έπαιξε ρόλο η τοποθεσία του χώρου εργασίας λέγοντας: «Η τοποθεσία της εργασίας είναι ένα πολύ σημαντικό κριτήριο για το που θα ήθελε να μείνει ο αγοραστής. Το κέντρο εκτός από το ότι συγκεντρώνει πολλούς τόπους εργασίας, συγκεντρώνει και περισσότερο επενδυτικό ενδιαφέρον. Εκεί πολλοί κοιτούν την απόδοση, δηλαδή πόσα δίνουν και πόσα παίρνουν πίσω ανά έτος. Για παράδειγμα, αν κάποιος δώσει 100.000 ευρώ για ένα ακίνητο, πόσα θα πάρει πίσω ανά έτος σε ενοίκια; Αν είναι 5-6% είναι καλή απόδοση. Αυτό που έχει αποδειχθεί είναι ότι προκύπτουν καλύτερες αποδόσεις σε παλιά σπίτια». Σύμφωνα με τον ίδιο, η ζήτηση είναι μεγαλύτερη από την προσφορά στις νεόδμητες κατοικίες, ενώ για να βρει κανείς απόθεμα σε νεόδμητα, θα πρέπει να απομακρυνθεί από περιοχές του κέντρου. «Η ζήτηση είναι σίγουρα μεγαλύτερη από την προσφορά, αυτό το βλέπουμε σε όλες τις περιοχές της Θεσσαλονίκης. Όσο βγαίνουμε στα περίχωρα π.χ. Εύοσμο και Θέρμη εκεί το απόθεμα σε νεόδμητα είναι αρκετά μεγάλο, διότι χτίζονται πολλά πρότζεκτ από δεκάδες κατασκευαστές, αλλά θα πρέπει να απομακρυνθεί κάποιος από το κέντρο. Στην Τούμπα και στη Χαριλάου, ακόμη και στην Καλαμαριά, στις περισσότερες περιπτώσεις στις καινούριες οικοδομές πουλάνε σπίτια πριν αρχίσουν να σκάβουν. Κυρίως αυτά που πωλούνται πρώτα, είναι οι χαμηλότεροι όροφοι και τα πιο μικρά και μένουν οι τελευταίοι όροφοι. Ο λόγος που στη Θεσσαλονίκη υπάρχει μεγάλο ποσοστό στα παλιά, είναι ότι δεν υπάρχει αρκετή προσφορά στα νέα. Τα άδεια οικόπεδα είναι ελάχιστα και σε αρκετά από αυτά εμπλέκονται άνω των 5 ιδιοκτητών, υπάρχει πολυιδιοκτησία και αυτό δυσκολεύει τη συνεννόηση. Στην Καλαμαριά υπάρχουν αρκετές μονοκατοικίες που γκρεμίζονται και χτίζονται οικοδομές αλλά κεντρικά δεν υπάρχει κάτι τέτοιο» τόνισε. Ο Broker Owner της REMAX Analogia, μίλησε και για το σε ποιες περιοχές εντοπίζονται οι περισσότερες αυξήσεις σύμφωνα με την έρευνα λέγοντας: «Υπάρχει αύξηση στις περισσότερες περιοχές. Όσον αφορά τις τιμές, οι ισχυρότερες αυξήσεις εντοπίζονται στην Άνω Πόλη και στην Τούμπα, ενώ ακολουθούν το Φάληρο και η Χαριλάου. Στις πρώτες περιοχές η αύξηση φτάνει το 7-8% και στις άλλες το 5-6%. Η μέση τιμή αύξησης στα νεόδμητα στον δήμο Θεσσαλονίκης είναι 3,5% και 2,6% στα πιο παλιά. Οι κατασκευές των σταθμών του Μετρό έχει χρόνια που άρχισαν να φαίνονται, κι έτσι η αγορά προεξόφλησε την αύξηση των τιμών σε αυτές τις περιοχές. Αυτό θεωρώ ότι θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια. Για παράδειγμα υπάρχει στάση στην Καλαμαριά στην Πόντου, και εκεί βλέπουμε ότι οι τιμές είναι αυξημένες εδώ και αρκετά χρόνια. Δεν φαίνεται άμεσα όμως ακραία διαφορά». Διαφορές ακόμα και στο 90% Τα ευρήματα της έρευνας, έδειξαν ότι υπάρχουν περιοχές στις οποίες η διαφορά τιμής μεταξύ νεόδμητου και παλιού ακινήτου φτάνει και το 90%. «Με βάση την έρευνα οι μεγαλύτερες διαφορές είναι στο Πανόραμα. Εκεί έχουμε μεγάλη διαφορά όπως και στη Σταυρούπολη. Στο Πανόραμα φτάνει το 90% και στη Σταυρούπολη κοντά στο 80% και μετά παρατηρούμε τις 40 Εκκλησίες με 74% και κάποιες άλλες περιοχές όπως Φάληρο, Εύοσμο Καραμπουρνάκι στο 64%. Οι πιο μικρές διαφορές είναι στο 55% σε περιοχές όπως η Χαριλάου, το Κορδελιό και η Πολίχνη» υπογράμμισε. Ο παράγοντας των τετραγωνικών μέτρων Σύμφωνα με τον τοπογράφο, ένας ακόμη παράγοντας που ενδεχομένως επηρεάζει στην αγορά παλιού ακινήτου, είναι τα «καθαρά» τετραγωνικά μέτρα σε σχέση με ένα νέο ακίνητο. «Για τα παλιά, όπως προαναφέρθηκε παίζουν ρόλο η θέση, η απόδοση αλλά και η τιμή αγοράς. Ένας άλλος παράγοντας είναι και το ότι στη Θεσσαλονίκη ακόμη και σήμερα οι αγγελίες ανεβαίνουν στα μικτά τετραγωνικά και όχι στα καθαρά. Όσο πιο νέο είναι ένα ακίνητο, παρατηρούμε μεγαλύτερη διαφορά στα καθαρά και μικτά τετραγωνικά. Για παράδειγμα, ένα σπίτι που είναι 100 τ.μ. μικτά, σε ένα παλιόδμητο τα καθαρά θα είναι περίπου 85-90 και σε ένα νεόδμητο μπορεί να είναι 60-65». Αναλύοντας το κυρίαρχο προφίλ του αγοραστή κατοικίας στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Μιχαλάκας ανέφερε ότι η πλειοψηφία είναι νέοι οι οποίοι αγοράζουν με την οικονομική βοήθεια των μεγαλύτερων. «Σύμφωνα με την έρευνα οι περισσότεροι είναι πιο νέοι, με την οικονομική βοήθεια και των μεγαλύτερων. Υπάρχουν βέβαια και οι μεγαλύτεροι που αγοράζουν σπίτια. Από την εμπειρία μου μπορώ να πω ότι οι περισσότερες αγοραπωλησίες γίνονται για ιδιοκατοίκηση κυρίως για νέα ζευγάρια αλλά φυσικά και για μεγαλύτερους». Τέλος, για το αν το πρόγραμμα Σπίτι μου βοήθησε στην αγορά νέων κατοικιών ο κ. Μιχαλάκας είπε: «Όχι, δεν βοήθησε γιατί υπήρχε κάποιος περιορισμός με τα χρόνια. Ήταν μεταχειρισμένα τα σπίτια που άλλαξαν χέρια με το Σπίτι μου 2. Στο Σπίτι μου 1 το πρόγραμμα έλεγε ότι πρέπει να είναι πριν το 2007 το σπίτι. Το Σπίτι μου 2 έπρεπε και εκεί μέχρι το 2007 και ενδεχομένως έπαιξε ρόλο και αυτό. Η έρευνα έγινε το 2025 που ήταν σε εξέλιξη το πρόγραμμα».

Στα πανηγύρια του καλοκαιριού, λίγο μετά τη θεία λειτουργία, οι μουσικοί κουρδίζουν τα όργανα στην κεντρική πλατεία του χωριού. Με το σήμα της έναρξης, οι μεγαλύτεροι σέρνουν τον χορό και τα χέρια αρχίζουν να ενώνονται για να φτιάξουν μια ανθρώπινη αλυσίδα. Στον κύκλο μπαίνουν σιγά σιγά ολοένα και περισσότεροι, όχι μόνο μεγάλοι πια, αλλά ολοένα και περισσότεροι νέοι και νέες, που εκδηλώνουν αυξημένο ενδιαφέρον για την παραδοσιακή μουσική τα τελευταία χρόνια. Το μαντήλι του γέροντα ή του ιερέα που ξεκινούν τα γυρίσματα, περνάει στα χέρια της νέας γενιάς και ακολουθούν ακόμη και μικρά παιδιά που προσπαθούν να κάνουν τα πρώτα τους χορευτικά βήματα. «Με συγκινεί πολύ να βλέπω τα μικρά παιδάκια να μπαίνουν στο χορό, σε ένα σύμβολο της ένωσης, της σύμπνοιας, της ομόνοιας. Είναι κάτι πολύ σπουδαίο, πολύ όμορφο το ότι το καλοκαίρι δίνεται η ευκαιρία να ζωντανέψουν οι σκοποί και τα τραγούδια από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Ο κόσμος χορεύει, εκτονώνεται, θυμάται την παράδοσή του και είναι όλοι ευπρόσδεκτοι. Όλοι θέλουν να χορέψουν και είναι θαυμάσιο το γεγονός ότι ο ελληνισμός το έχει κρατήσει όλο αυτό ζωντανό, με έναν αβίαστο τρόπο» αναφέρει, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η καθηγήτρια του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μαρία Αλεξάνδρου. Η ίδια επιβεβαιώνει το αυξημένο ενδιαφέρον της νέας γενιάς για την παραδοσιακή αλλά και για τη βυζαντινή μουσική, ενώ θεωρεί ότι πίσω από αυτό βρίσκονται παράγοντες, όπως η ενασχόληση της επιστήμης με τη διάσωση του θησαυρού των μουσικών παραδόσεων, η ανανέωση του μουσικού χάρτη της χώρας μέσα από τα μουσικά σχολεία, ο ρόλος που διαδραματίζουν οι πολιτιστικοί σύλλογοι, αλλά και τα προσωπικά βιώματα που περνούν από γενιά σε γενιά. «Πολλά παιδιά αγάπησαν τη δημοτική μουσική και είδαν έναν τρόπο σύγχρονης έκφρασης μέσα από τα παραδοσιακά ακούσματα. Αυτή είναι η βάση. Την κουβαλάμε στο DNA μας», αναφέρει χαρακτηριστικά. Το DNA έχει ιστορική μνήμη Την ίδια εκτίμηση διατυπώνει και ο Βασίλης Μαυρομουστακίδης, μουσικός και λυράρης με μεταπτυχιακές σπουδές στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας: «Υπάρχει μια ασυνείδητη, μια ανεπαίσθητη τάση όλης της δικής μου γενιάς, να κοιτάξουμε πίσω στο παρελθόν για να ψάξουμε να βρούμε κάπου εκεί ένα κομμάτι του μουσικού εντοπισμού της κοινωνικής μας προσωπικότητας. Στον δικό μου τομέα, αυτό συμβαίνει μέσα από τη μουσική, στα πανηγύρια, τις εκδηλώσεις, τις νεανικές συνάξεις. Με το που θα παιχτεί κάποιο ρεπερτοριακό υλικό που έχει μεταλαμπαδευτεί σε εμάς από την πρώτη γενιά των προσφύγων που ήρθαν από τον Πόντο στην Ελλάδα, ή ένας ρυθμός από εκείνους, ή μια μουσική τροπικότητα, ένα κομμάτι, ένας στίχος, αμέσως η όλη σύναξη αποκτά διαφορετική υπόσταση». Διευκρινίζει, μάλιστα, ότι μπορεί για κάποιους η μουσική να λειτουργεί βιωματικά, ωστόσο ο ίδιος δεν είχε τέτοια βιώματα από το οικογενειακό του περιβάλλον καθώς οι γονείς του δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τα Ποντιακά και γενικά με τη μουσική. «Εγώ πήγα στο χορευτικό όταν ήμουν μικρός. Μία φορά άκουσα λύρα από CD player και μια φορά χάλασε το μηχάνημα και ήρθε ένας λυράρης. Άκουσα τον ήχο και από εκείνη τη στιγμή ήθελα να μάθω λύρα. Πήγα στο σπίτι μου, ήμουν οκτώ χρονών, το είπα στους γονείς μου, αλλά κανείς δεν με πίστεψε. Για έναν χρόνο το ζητούσα επίμονα και τελικά όταν έγινα 9 χρονών ο πατέρας μου είπε ότι αφού το ζητάω θα πάω σε έναν δάσκαλο. Αργότερα συνέχισα την ενασχόλησή μου με τη μουσική, πήγα σε μουσικό σχολείο, αλλά ο στόχος μου ήταν να γίνω γιατρός. Στην τρίτη λυκείου έπαθα ένα μετεφηβικό σοκ, άλλαξα γνώμη στα μέσα της χρονιάς, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας», αναφέρει. Παράλληλα, εκτιμά ότι «το DNA έχει ιστορική μνήμη» και θεωρεί ότι οι λαϊκές παραδοσιακές μουσικές, είτε είναι ποντιακά, είτε ηπειρώτικα, είτε κρητικά είτε οτιδήποτε άλλο, έχουν μέσα τους το στοιχείο της προφορικής μεταφοράς τους από στόμα σε στόμα. «Οι μουσικές αυτές πηγάζουν από τον λαό, απευθύνονται στον λαό και ανατροφοδοτούνται από αυτόν. Έχουν υψηλή ανθεκτικότητα, είναι συμμετοχικές, άμεσες, δεν βρίσκονται στο πατάρι για απλή κατανάλωση. Έχουν ενεργητική υπόσταση και για να την εκφράσουν απαιτούν τη συνολική συμμετοχή του κόσμου», συμπληρώνει. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τη βυζαντινή μουσική Από την πλευρά της, η κ. Αλεξάνδρου επισημαίνει ότι ο όρος παραδοσιακή μουσική χρησιμοποιείται μερικές φορές και για να καλύψει και τη βυζαντινή μουσική, η οποία επίσης συγκεντρώνει αυξημένο ενδιαφέρον καθώς το 2019 αναγράφηκε στον κατάλογο της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco, κάνοντας έτσι ένα σημαντικό βήμα παγκόσμιας αναγνώρισης. «Πρόκειται για ένα τεράστιο κειμήλιο του ελληνισμού, που ανήκει σε όλη την ανθρωπότητα. Πιστεύω ότι είμαστε σε μια φάση άνθησης. Η βυζαντινή μουσική – ψαλτική τέχνη αναγνωρίζεται και επιστημονικώς υποστηρίζεται στα πανεπιστήμια της χώρας και στα μουσικά σχολεία καθώς και στις μητροπόλεις, τις εκκλησίες, τις σχολές και τα ωδεία», προσθέτει. Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν πηγές ελληνικής δημοτικής μουσικής σε βυζαντινά χειρόγραφα, το παλαιότερο από τα οποία είναι του 16ου αιώνα και έχει τίτλο «Χαίρεστε κάμποι χαίρεστε». Υπάρχει ακόμη μια συλλογή δημοτικών τραγουδιών από την Κρήτη που βρέθηκαν σε αγιορείτικο χειρόγραφο καθώς και μεγάλος πλούτος τεκμηρίωσης της λεγόμενης παραδοσιακής μουσικής σε μεταβυζαντινά μουσικά χειρόγραφα. Το δημοτικό τραγούδι διαδικτυώνεται με παραδοσιακές μουσικές των Βαλκανίων, της κάτω Ιταλίας και της Μικράς Ασίας και έχει συγγένεια με τη βυζαντινή οκταηχία. Υπάρχουν ακόμη παλαιότερα μουσικά στρώματα στη μουσική παράδοση της Πίνδου ενώ σπουδαία είναι η μουσική παράδοση της Ηπείρου, της Μακεδονίας, των νησιών, του Πόντου. Σε ό,τι αφορά ειδικά τη βυζαντινή μουσική, το παλαιότερο μνημείο της χριστιανικής εκκλησιαστικής μουσικής είναι ο περίφημος πάπυρος που βρέθηκε στην Οξύρυγχο και προέρχεται από το δεύτερο μισό του τρίτου αιώνα. Πρόκειται για έναν ύμνο προς την Αγία Τριάδα, που χρησιμοποιεί την αρχαία ελληνική παρασημαντική, τη φωνητική αλφαβητική, δηλαδή τη γραφή που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Έλληνες για τη φωνητική μουσική. Τι δείχνουν οι έρευνες για τη βυζαντινή μουσική Σήμερα, η βυζαντινή μουσική προσελκύει το ενδιαφέρον ενός ποσοστού 10% του συνόλου των φοιτητών των μουσικών σπουδών, ενώ υπάρχουν εκείνοι που επιθυμούν να ασχοληθούν σε βάθος με το αντικείμενο είτε αξιοποιώντας το στη σύνθεση, είτε λόγω ενασχόλησης με την παλαιά μουσική, είτε λόγω ειδικού ενδιαφέροντος για την ανατολική μουσική και τη μουσική της Κωνσταντινούπολης. Σημαντικά είναι και τα ερευνητικά ευρήματα για το εν λόγω είδος καθώς η διδακτορική διατριβή της Δέσποινας…